Nadia&René

Party mense ontmoet mekaar op die mees beplande maniere—'n koffie-afspraak, 'n dating app, of deur gemeenskaplike vriende wat al lank probeer reël.

Maar ek en Nadia?

Ons het mekaar ontmoet presies soos die lewe dit soms die mooiste doen: heeltemal per toeval.

Voor daardie dag het ek en Nadia mekaar glad nie geken nie. Nie eers van mekaar geweet nie. Alles het begin toe my vriend Jean, wat in Nieu-Seeland bly vir sy skoonouers kom kuier het in Suid-Afrika. Daardie spesifieke Saterdag was 'n spesiale geleentheid: sy skoonouers het besluit om 'n groot familiepartytjie te hou vir al 4 hulle kinders se verjaarsdae en oomblikke wat hulle gemis het terwyl Jean en hulle dogter Chanel, oorsee was. Dit was 'n reuse kuier, vol mense, gelag, musiek, en natuurlik, heelwat nuwe gesigte.

Die dag het rustig begin. Ek het rondbeweeg, mense ontmoet, gesels, en net die lekker atmosfeer ingeneem. Ek het wel hier en daar 'n paar van die mense geken. Een van hulle was onder andere Jean se boetie Laurens, maar ek het nog nooit sy vrou ontmoet nie. Toe Laurens opdaag sonder haar, het hy net gesê: "Sy is nog by my laaitie se rugby. Sy bietjie kom later."

So gaan die dag aan.

Later die middag, toe ek in die swembad is, sien ek skielik binne in die huis 'n vrou wat ek nog glad nie ontmoet het nie. Ek neem toe sommer aan dis Laurens se vrou—want wie anders sou dit wees?

En ek onthou nog presies wat deur my kop gegaan het:
"Laurens… jy is 'n begaafde man. Daardie vrou is ongelooflik mooi."

Maar ek het nie dadellik ingegaan nie. Ek het net aangegaan met swem, speel en kuier. 'n Paar minute later klim ek uit—en toe kom Laurens se werklike vrou ingestap… en hulle stel my aan haar voor.

En toe besef ek:
Oukei… dan wie was daardie vrou wat ek vroeër gesien het?

Ek het dit maar gelos. Nie uitgevra nie. Net aangegaan met die partytjie.

Later skuif ons almal huis toe, na die kroeg area waar almal lekker sit en kuier. Ek raak toe aan die gesels met Jani, sonder om te besef dat die belangrikste persoon in hierdie hele storie op daardie oomblik al naby my is… en ek nog nie eens haar naam ken nie.

Ek het wel opgelet dat die twee vroue baie soos mekaar lyk—en later vra ek vir Jani, half nuuskierig:
"Is dit jou sussie?"

Sy kyk my aan en sê:
"Ja, dis my sussie."

En dis toe dat ek vir die eerste keer eintlik besef:
Nadia is Jani se sussie.

Die snaakse deel? Ek het vir Jani en Pieter al jare terug ontmoet, en ek het nooit geweet Jani het 'n sussie nie.

Ek en Nadia het daardie dag net liggies gesels. Niks wild nie. Niks dramaties nie. Net 'n paar sinne, 'n paar glimlagte, 'n bietjie gesels tussen al die mense en die lawaai. Maar daar was iets… 'n klein "iets" wat nie mooi verduidelik kan word nie, daardie stil gevoel van:hierdie vrou is anders.

En toe gebeur die deel wat mens altyd in flieks sien—maar nooit dink dit gaan met jóú gebeur nie.

Die "push" het gekom van die mense om ons.

Die volgende dag vertel Jani vir Nadia hoe goed ons by mekaar sou pas, en Jean het vir my gesê Nadia is presies die tipe vrou wat 'n man se lewe kan verander.

En so word dit toe gereël:
ons almal (Ek, Nadia, Jean, Chanel, Jani, en Pieter) móét die volgende naweek uitgaan.

Ek kry toe intussen Nadia se nommer, en in die week voor ons almal se "big" date begin ek en Nadia gesels. Net casual aan die begin… Ek het vinnig besef: ons praat maklik. Ons lag maklik. Ons stem saam oor baie dinge. Ons verstaan mekaar sonder moeite. Ek is besig om te hard te val vir haar…

Toe kom die naweek, en ons gaan uit.

En snaaks genoeg? Ons het nie eers daardie aand só baie saam gekuier soos mens sou dink nie—maar tog, van dáár af het dinge net begin rol.

Ons het meer gesels. Meer gekuier. Seker gemaak om mekaar elke naweek gesien. En amper sonder waarskuwing het hierdie verhouding vinniger vlam gevat as enigiets wat ek al ooit beleef het.

Daar was nie twyfel nie. Nie speletjies nie. Nie halfpad nie.

Net daardie rustige sekerheid:
ek wil heeltyd by hierdie mens wees.

Nadia het baie vinnig my meisie geword… toe my verloofde…

En nou staan ons op trou.

As ek eerlik is, is daar net een ding wat ek anders sou wou hê:
ek wens ek kon haar vroeër in my lewe ontmoet het.
Sodat ek haar langer kon ken. Langer kon liefhê. En vroeër kon trou.

Want Nadia is nie net spesiaal nie, sy is wragtig iets besonders.

En ek dank God dat "toeval" ons twee op dieselfde plek, op dieselfde dag, by dieselfde partytjie laat beland het.

Want daardie dag…
het ek nie net iemand ontmoet nie.

Ek het my vrou ontmoet!